សំរាប់ទាំងអស់គ្នា

ចំណេះដឹង​ដើម្បីទាំងអស់គ្នា

ស្វែងយល់បន្ថែមពីរឿងខ្លី

Posted by phearykh ​នៅ ខែ​មេសា 9, 2008

ស្វែងយល់បន្ថែមអំពីរឿងខ្លី
រឿងខ្លីជាទំរង់បំព្រួញនៃរឿងប្រឌិតពាក្យរាយ។ ភាគច្រើនរឿងទាំងនេះមានទំហំខ្លីល្មមងាយស្រួលក្នុងការអននាពេលឈប់សម្រាកម្តងម្កាល។ ទោះបីជារឿងទាំងនេះយើងអាចអានវាចប់់
ក្នុងរយ់់ៈពេលខ្លីក៏ដោយ ក៨វាអាចធ្វើឲ្យយើងរំភើប រីករាយនិងងឿងឆ្ងល់បានដែរ។ រឿងខ្លីវា
អាចនាំយើងទៅកាន់ការផ្សងព្រេងមួយដ៏រំភើប វាបង្ហាញឲ្យយើងឃើញអំពីធម្មជាតិរបស់
មនុស្ស ហើយវាបង្កើតនូវភាពអស្ចារ្យ ធ្វើឲ្យយើងជៀជាក់លើភពផែនដី។ គ្រាន់តែប្រវែងពីឬបី
ទំព័រនៃរឿងខ្លីគឺវាផ្ទុកពេញប្រៀបទៅដោយធាតុសំខាន់ទាំងបួនរបស់វាគឺដំណើររឿង(Plot),
តួអង្គ(Character), កាលអាកាស(Setting), មូលន័យ(Them)។ ធាតុទាំងបួននេះគឺជាធាតុដ៏
សំខាន់ដេលអ្នកនិពន្ធមិនអាចបោះបង់ចោលមយយណាបានឡើយ។ ធាតុទាំងនេះវាជួយ
ឧបត្ថមគ្នាទៅវិញទៅមក បំពេញគ្នាទៅវិញទៅមក។ តទៅនេះយើងនឺងបង្ហាញអំពីធាតុនីំមួយ
ៗដូចតទៅ។
ក.ដំណើររឿងៈ
គឺជាព្រឺត្តីការណ៍ឬបញ្ហាអ្វីៗដែលវាកើតឡើនៅក្នុងរឿង។ ព្រឺត្តិការណ៍មុនដំបូងវាតែង
តែជាមូលហេតុធ្វើឲ្យកើតនូវព្រឺត្តិការណ៍បន្ទាប់ទៀត។ នៅផ្នែកខាងក្នុងនៃដំណើររឿងវាគឺជា
បញ្ហាទំនាស់វិបត្តិដែលតួអង្គឯកប្រឈមមុខ។ ទំនាស់វិបត្តិទាំងនេះវាអាចកើតជាមួយខ្លួនឯង
ឬក៏ដោយការប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដទៃឬការប្រយុទ្ធតស៊ូទប់ទល់ជំនះរាល់ការលំបាកទាំង
ឡាយ។ បញ្ហាទំនាស់នេះ វាកើតឡើងខ្ពស់ទៅៗរហូតទៅដល់ចំណុចសំខាន់ខ្ពស់បំផុតមួយ។
នៅត្រង់ចំណុចនេះហើយដែលតួអង្គឯកបានដោះស្រាយនូវរល់វិបត្តទំនាស់ព្រមទាំងបាន
យល់បានស្គាល់អំពីខ្លួនរបស់គេ។
ខ.តួអង្គ
គឺជាបុគ្គលទាំងឡាយនៅក្នុងរឿង។ ក្នុងរឿងនីមួយៗតែងតែមានតួអង្គសំខាន់ឬតួអង្គ
ឯកមួយឬក៏ពីរជាមិនខាន។ ហើយបុគ្គលទាំងនេះត្រូវតែជាតំណាងឬឲ្យដូចមនុស្សនៅក្នុង
សង្គម ព្រមទាំងមានហេតុផលច្បាស់លាស់ក្នុងសកម្មភាពរបស់គេ។
គ.កាលអាកាស
នេះគឺជាពេលវេលា និងទីកន្លែងដែលដំណើររឿងត្រូវបានកើតឡើង។ តើរឿងនេះកើត
ឡើងពេលណា ហើយនៅទីណា? ការអធិប្បាយបានពិស្តារនូវកាល និងអាកាសវាជួយជំរុញ
រឿងរបស់យើងឲ្យវាមានភាពស្រពាប់ស្រពោននិងរស់រវើក។
ឃ.មូលន័យនិងមូលបញ្ហា
មូលន័យនេះគឺជាន័យសំខាន់បំផុតនៅក្នុងរឿងដែលង្នកនិពន្ធចង់និយាយ។ ចំណុច
សំខាន់នេះគឺពុំមែនអាចមើលឃើញភ្លាមៗនោះទេ គឺវាត្រូវឆ្លងកាត់ការពិចារណា ការវិភាគ
ទើបអាចរកឃើញ។ ធម្មតាក្នុងការសរសេររៀងមយយង្នកនិពន្ធតែងតែមានបំណងអប់រំអំពី
មេរៀនជីវិត។ ហើយមេរៀនទាំងនេះត្រូវបានដកស្រង់ចេញមកអំពីការសង្កេតទៅលើបញ្ហា
សង្គម។ លទ្ធផលនៃការសង្កេតទាំងនេះត្រូវបានគាត់យកមកបញ្ចុលនៅក្នុងកថាខណ្ឌណា
មួយរបស់រឿងតាមរយៈសម្តីតួអង្គឬក៏តាមសម្តីរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។ ឧទាហរណ៍នៅក្នុងរឿងទុំទាវ
គឺគេនិយាយអំពីអំណាចផ្តាច់ការ ក្នុងនោះមានផ្តាច់ការសព្វបែបយ៉ាងទាំងអស់ដុចជាៈ
ក្នុងគ្រយសារ ក្នុងវត្ត ក្នុងរបបស្តេចត្រាញ់ រហូតដល់ផ្តាច់ការរបស់ស្តេចផែនដី។
ចុះមូលបញ្ហាជាអ្វី?
មូលបញ្ហាគឺជាគំនិតតូចៗរាយរងទាំងឡាយដែលសរសេរឡើងដើម្បីគាំទ្រដល់មូល
ន័យ។ មូលបញ្ហាជាច្រើនរួមបញ្ចូលគ្នាទើបបង្កើតបានជាមុលន័យមួយ។ មូលបញ្ហាដេលមាន
នៅក្នុងរៀងទុំទាវមានដូចជាៈ
ការផ្តាច់ការរបស់ម្តាយទៅលើការរើសគូរស្រករ ផ្តាច់ការរបស់លោកគ្រូចៅអធិការ
ផ្តាច់ការរបស់ស្តេចត្រាញ់ ផ្តាច់ការរបស់ស្តេចផែនដី។

គោលការណ៍នៃការសរសេររឿងខ្លី
ក្នុងការសរសេររឿងមួយឲ្យមានលក្ខណៈត្រឹមត្រូវតាមហេតុតាមផលនោះគឺយើងត្រូវតែអធិប្បាយឲ្យបានច្បាស់លាស់អំពីតួអង្គនិងកាលអាកាស។ ក្នុងការសរសេររឿងយើងត្រូវៈ
១.ត្រូវមានគំនិត ទស្សនៈ គិតអំពីវិបត្តិចម្បងៗ។ ក្នុងការសរសេរដែលល្អគឺបើគេចង់
និយាយអំពីរឿងអ្វីមួយអ្នកនិពន្ធត្រុវដឹងរឿងនោះឲ្យច្បាស់លាស់ជាមុនសិន។
២.យើងត្រូវគិតរកឱ្យឃើញនូវវិធីដែលជំរុញឱ្យតួអង្គរបស់យើងធ្លាក់ចុលទៅក្នុងវិបត្តិ
ទំនាស់។ ហើយតើយើងត្រូវដោះស្រាយវិបត្តិទាំងនោះដោយវិធីណា?
៣.យើងត្រូវព្យាយាមរកនឹកថាតើឲ្យតួអង្គរបស់យើងមានលក្ខណៈដូចម្តេច រូបរាងយ៉ាង
ណា សម្តីយ៉ាងណា ឫកពាយ៉ាងណា? តែការដាក់នេះក៏ត្រូវឲ្យវាសមស្របជាមនុស្សដែរ។
តែគម្រោងទាំងនវយើងពុំដាក់បញ្ចូលទាំងស្រុងទៅក្នុងដំណើររឿងរបស់យើងទេ យើងត្រូវ
ជ្រើសរើសតែចំនុចណាដែលត្រឹមត្រូវនឹងសាច់រឿងរបស់យើង។
៤.កាលអាកាស
យើងត្រូវធ្វើគំរោងដោយពណនាឲ្យល្អិតល្អន់យ៉ាងច្រើនដែលមានទាំងបញ្ហា ទីកន្លែង
ពេលវេលា អាកាសធាតុ។ តែព័តមានទាំងនេះយើងពុំបានដាក់បញ្ចូលទាំងអស់ទេគឺយើងនឹង
ត្រូវជ្រើសរើសម្តងទៀត នៅពេលដែលយើងសរសេរជាពង្រាងលើកទីពីរ។
៥.សរសេរគមរោងប្លង់ធំមួយ
គំរោងវាជួយឲ្យយើង ធ្វើដំណើរចំទិសដៅមិនចាប់ចុងប្រយុងដើម។ គំរោងមានដូច
ខាងក្រោមៈ
ក.ផ្តើមរឿង
ក.១បង្ហាញតួអង្គឯក
ក.២រៀបរាប់កាលអាកាស
ក.៣ចាប់ផ្តើមដំណើររឿង
ខ.តួរឿងចែកជាបីគឺៈ
ខ.១បង្ហាញអំពីវិបត្តិរបស់តួអង្គឯក
ខ.២បង្ហាញតួអង្គរង
ខ.៣ជំរុញវិបត្តិទំនាស់ឲ្យទៅកាន់ចំណុចខ្ពស់បំផុត
គ.បញ្ចប់រឿង
ត្រូវឲ្យមានដំណោះស្រាយមួយឲ្យត្រឹមត្រូវព្រមទាំងបង្ហាញឲ្យអស់ឡើងវិញនូវ
តួអង្គទាំងឡាយដែលមានវត្តមាននៅក្នុងសាច់រឿង។
៦.នៅពេលដែលយើងសរសេរគំរោងប្លង់របស់យើងបានស្រេចបាច់ហើយ យើងត្រូវ
និទានដំណើររឿង(សាច់រឿង)របស់យើង។ យើងត្រូវកំណត់ឱ្យច្បាស់ចំណុចកំពូលនៃទំនាស់
បន្ទាប់មកយើងត្រូវបង្ហាញត្រួសៗអមពីដំណោះស្រាយ។
៧.យើងត្រូវត្រៀមល្បះសន្ទនារវាងតួអង្គនិងតួអង្គ។ ល្បះទាំងនេះវាអាចបង្កើន
សម្រស់ ជំនក់អារម្មណ៍ពីសំណាក់អ្នកអាន។ ក្នុងនោះយើងត្រូវជ្រើសរើសល្បះណាមួយដែល
ត្រូវទៅនឹងសកម្មភាពនិងសាច់រឿងរបស់យើង។ ខាងក្រោមនេះគឺជារឿងខ្លីមួយ ដែលយើង
បានយកលំនាំតាមរឿងបរទេសមួយមានចំណងជើងថា “The gift of the magi” (អំណោយដ៏
អស្ចារ្យ) ។
សូមអានរឿងនេះបន្ថែមនៅទំព័ររឿងខ្លី
អំណោយដ៏អស្ចារ្យ
ត្រលប់ពីរោងចក្រកាត់ដេរវិញ នាងពិដោរបានដេកសន្ធឹងសន្ធៃហាក់ដូចគ្មានកម្លាំងអ្វី
បន្តិចនៅក្នុងខ្លួន។តាមពិតនាងត្រូវតែអស់កំឡាំងដូច្នេះឯង ព្រោះថាធ្វើការនៅក្នុងរោងចក្រ
នាងត្រូវឈររហូតចាប់តាំងពីម៉ោង៧ព្រឹករហូតដល់ម៉ោង១១.៣០ទើបបានឈប់សម្រាកហូប
បាយថ្ងៃត្រង់កន្លះម៉ោង រយចចាប់ឈរធ្វើការបន្តទៀតរហូតដល់ម៉ោងបីកន្លះល្ងាច។ លើសពី
នេះនាងត្រូវចំណាយពេលដើរមកផ្ទះចំនួនដប់ប្រាំនាទីទៀត។ ឥឡុវនេះនាងយកដៃគងថ្ងាស
បិទភ្នែកព្រឹមៗទុកឳកាសឲ្យអារម្មណ៍រវើរវាយធ្វើសកម្មភាពតាមអំពើចិត្ត។ ឈប់ពីគងថ្ងាស
នាងបានយកដៃមកលូកយកលុយក្នុងហោប៉ៅ។ នាងរាប់ចំនួនពីលើកឃើញលុយមានត្រឹមតែ
៣០០០រៀលនិងមួយដុល្លាតែប៉ុណ្ណោះ។ឥឡូវនេះនាងដល់ពេលកំសត់ហើយ ដំណក់ទឹកភ្នែក
ធំៗបានហូរប្រដេញគ្នាកាត់តាមផ្ទាល់ទាំងគូ ពេលនោះមានដំណក់ខ្លះហូរមកចូលក្នុងត្រចៀក
ថែមទៀត។ ដៃទាំងពីររបស់នាងកាន់លុយផង ជូតទឹកភ្នែកផងដែលធ្វើឲ្យសន្លឹកខ្លះក៏ត្រូវផ្សើម
ដោយទឹកភ្នែកដែរ។ នាងយកលុយដែលសើមនោះមកជូតរួចនិយាយរអ៊ូម្នាក់ឯងថា(ពួកឯង
ទាំងអស់គ្នាគយរណាស់តែបបួលគ្នាមកនៅជាមួយយើងឲ្យបានច្រើន ឯងម្តេចក៏ចង់ទៅនៅតែ
ជាមួយគេអ្នកមាន? តាមពិតយើងជាអ្នកក្រក៏ចេះស្រឡាញ់ឯងដែរ ហើយថែមទាំងស្រឡាញ់
ជាងអ្នកមានទៅទៀតឯនោះ ឯងដឹងទេ?) រួចនាងដាក់លុយចុះភ្លេតសម្លឹងទៅលើដំបូល
ស័ង្កសីរបស់ខ្លួនដែលធ្លុះដោយអន្លើហើយគិតថា(លុយប៉ុណ្ណឹង តើអាចធ្វើអ្វីកើត ហើយថ្ងៃ
ស្អែកនេះគឺជាថ្ងៃបុណ្យណូអែលទៀត ហើយសល់តែ៨ថ្ងៃទៀតពិភពលោកត្រូវឆ្លងចូលទៅ
កាន់សហស្សវត្សរ៍ថ្មី គឺសហស្សវត្សរ៍ទី៣ទៀត ដូច្នេះអញត្រូវតែមានរបស់អ្វីមួយដើម្បីធ្វើជាចំ
ណងដៃសម្រាប់សង្សារបណ្តូលចិត្ត)។នាងគិតថាទោះចាត្រូវលះបង់អ្វីក៏មិនស្តាយដែរឲ្យតែ
បានទិញរបស់អនុស្សាវរីយ៍ជូនសង្សារ។ ក្រោយពីសម្រក់ទឹកភ្នែកនិងគិតរវើរវាយអស់រយៈ១៥
នាទីមក នាងហាក់ដូចជានឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង ក៏ស្ទុះក្រោកឡើងហើយយកដៃទ្រសក់ដ៏វែង
អន្លាយទៅឆ្លុះកញ្ចក់ដ៏តូចមួយ។ក្រោយពីលុបលាងខ្លួនប្រាណរួចទៅហើយ នាងក៏ធ្វើដំណើរ
យ៉ាងលឿន ភ្លេចអស់នូវការនឿយហត់។ ដើរអស់ប្រហែលជាដប់នាទីក៏បានទៅដល់ហាងអ៊ុត
សក់មួយ។ ពួកជាងអ៊ុតសក់នឹកស្មានថានាងមកសំអាងកាយក៏មកសួររាក់ទាក់៖
បងស្រីត្រូវការផាត់មុខឬ? យី! សក់របស់បងស្រីស្អាតណាស់។
តាមពិតខ្ញុំមកលក់សក់ហ្នឹងណា!
មែនឬអ្វីបង? ខ្ញុំចុនបង២៥ដុល្លា។
ចា៎! ខ្ញុំព្រមហើយកាត់យកចុះ!
ដោយជាងអ៊ុតសក់ស្រឡាញ់សក់នេះពេក នាងកាត់យកយ៉ាងខ្លី បើមើលពីក្រោយទៅហាក់
ដូចជាសក់ក្មេងប្រុសម្នាក់អ៊ីចឹង។លុះទទួលបានលុយភ្លាមនាងឡើងម៉ូតូឌុបវឹងសំដៅទៅហាង
ធំមួយ ក្នុងហាងនោះមានលក់មាស គ្រឿងអលង្កាគ្រប់ប្រភេទ ឯនៅពីមុខហាងនោះមាន
កន្លែងជួសជុលនាឡិកាដៃមួយកន្លែង។ នាងដើររកមើលគ្មានឃើញរបស់អ្វីដែលសមនឺង
សង្សារនាងសោះ តែពេលចេ្មកវិញនាងមើលទៅក្នុងទូជាងនាឡិកាស្រាប់តែឃើញខ្សែ
នាឡិកាមួយខ្សែដែលដូចជាខ្សែនាឡិការបស់សង្សារនាង។ នាងគិតថាអាមួយនេះត្រុវតែជា
របស់សុធីព្រោះថាសុធីមានតែតួវាទេ គ្មានខ្សែទេ ឯខ្សែដែលប្រើសព្វថ្ងៃនេះគឺជាខ្សែក្លែង
ក្លាយធ្វើអំពីស្បែក។ដោយសារជីវភាពក្រខ្សត់ ហើយនេះក៏ជាកេរដំណែលតាំងពីជីតារបស់
ខ្លួន ដូច្នេះសុធីត្រូវតែពាក់វារហូតភ័យខ្លាចបាត់បង់។ នាងគិតថាពីពេលនេះតទៅសង្សារ
សំណប់ចិត្តឈប់ពិបាកពួនមើលម៉ោងតាមគន្លាតជញ្ជាំងដោយខ្មាសគេដូចមុនទៀតហើយ។
តែប៉ុណ្ណឹងគាត់នឹងត្រូវមើលចំពោះមុខមិត្តភ័ក្តិទាំងឡាយក្នុងកន្លែងធ្វើការមិនខាន។ដោយក្តី
សោមនស្សពេញណែនដើមទ្រូង នាងទិញខ្សែនាឡិកាក្នុងតម្លៃ២៥ដុល្លាដោយឥតស្តាយ
ស្រណោះ។ លុះត្រលប់មកដល់ផ្ទះវិញ នាងអង្គុយចាំសង្សារដែលសន្យាថានឹងមកលេងនៅ
ម៉ោងប្រាំកន្លះល្ងាចនេះដែលជាថ្ងៃគ្រឹស្មឺស។
ក្នុងការអង្គុយរង់ចាំនេះនាងភ័យអរៗក្រែងសង្សារបែកចិត្តត្បិតសក់នាងខ្លី នាងយល់
ច្បាស់ណាស់ថាកាលដែលសុធីស្រលាញ់នាងជាលើកដំបូងក៏ដោយសារសក់នេះដែរ។ កំពុង
តែគិតស្រាប់តែសំឡេងគោះទ្វារបានលាន់ឮឡើងព្រមទាំងវាចា៖
ពិដោរ បើកទ្វារ!
នាងស្ទុះទៅទទួលព្រមទាំងនិយាយថា៖
សូមបងកុំខឹងនឹងអូនធ្វើអ្វី អុនកាត់សក់របស់អុនយកលុយមកទិញកាដូរជូនបងព្រោះ
ថាថ្ងៃនេះសំខាន់ណាស់ ខ្ញុំត្រូវតែមានរបស់អ្វីជូនបងជាអនុស្សាវរីយ៍ព្រោះថាក្រៅពីបុណ្យ
ណូអែល កាដូរនេះគឺសម្រាប់ការឆ្លងសហស្សវត្សរ៍ថ្មីផងដែរ! អុនលះបង់យ៉ាងនេះទោះជា
ព្រះព្រហ្មដែលមានមាត់បួនក៏ពុំអាចពិពណនាអំពីទំហំនៃសេចក្តីស្នេហារបស់អូនទៅលើបង
អស់ដែរណាបង!
ដោយការហួសចិត្តនិងអាណិតសង្សារ ទឹកភ្នែករបស់សុធីក៏ហូរមក ហាក់ដូចគេពុំមែន
ជាកូនប្រុស តើគេយំអាណិតអ្នកណា? គេយមនេះគឺអាណិតពិដោរដែលហ៊ានលះបង់
សម្រស់ផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីគេ តែប្រការដែលធ្វើឲ្យគេទប់ទឹកភ្នែកពុំបានលើសពីនេះទៀតនោះគឺ
កាដូររបស់គេផ្ទុកពេញទៅដោយគ្រឿងសំអាងកេសា ដូចជាស្និតមួយឈុត ប្រដាប់មូរសក់
ផ្លុំសក់ ដង្កៀបកៀបសក់ដ៏ទំនើបដែលនាងប្រាថ្នាចង់បានជាយូរយារណាស់មកហើយ។
តើរបស់ទាំងនវមានន័យអ្វី បើសក់របស់នាងដុចជាសក់ក្មេងប្រុសអ៊ីចឹង?
គ្រាន់់តែឃើញរបស់នេះភ្លាម ព្រមទាំងទឹកភ្នែករបស់សុធី នាងក៏លួងលោមសុធីថា៖
មិនថ្វីទេបងសំឡាញ់! សក់អូនឆាប់វែងណាស់ មិនយូរប៉ុន្មានអូនបានប្រើរបស់នេះ
ហើយ។ ណ្ហើយចុះ! ឱ្យនាឡិកាបងមក អូននឹងដាក់ខ្សែជូន អូនលក់សក់ទិញបានតែខ្សែ
នាឡិកានេះមួយប៉ុណ្ណោះសម្រាប់បង។
អូ៎! ដាច់ខ្យល់បងហើយអូនសំឡាញ់ នាឡិកានោះបងលក់បាត់ហើយ ហើយទិញប្រ
ដាប់តុបតែងសក់នេះមកឲ្យអូន។
អូនអស់សំណើចណាស់បង! យើងក្រហើយថែមទាំងមានរៀងនេះកើតឡើងទៀត!
មិនថ្វីទេអូនសំឡាញ់! ថ្ងៃគ្រីស្មឹសនិងថ្ងៃឆ្លងសហស្សវត្សរ៍ថ្មីនេះ ពិជាថ្ងៃល្អសម្រាប់
យើងទាំងពីរមែន ព្រោះថាបើគិតពីតម្លៃស្នេហាវិញ គឺដូចអូននិយាយអម្បាញ់មិញអ៊ីចឹងគឺថា
(ទោះជាព្រះព្រហ្មដែលមានមាត់់បួន ក៏ពុំអាចរៀបរាប់ស្នេហារបស់ពួកយើងអស់ឡើយ…)។

Advertisements

ឆ្លើយ​តប

Please log in using one of these methods to post your comment:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្ដូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្ដូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្ដូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្ដូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

 
%d bloggers like this: